อย่าลืมฉัน

ไม่ได้มาย้อนวันวานถึงละครดัง หรือ พูดถึงเรื่องดอกไม้ แต่จะเล่าเรื่องจริงผ่าน (กลุ่ม) ไลน์ เมื่อ 2 วันที่แล้ว

A : ศุกร์นี้ไปงานแต่ง….ป่ะ

B : เค้าเชิญหรอ เงียบมากแก

C : เออนั่นดิ

A:  ตามนี้นะเพื่อนๆ  (cap ภาพ ชื่อเพื่อนๆ ในกลุ่มไลน์ ที่ถามเจ้าภาพว่าเชิญใช่มั้ย)

D : “ขอบคุณนะที่ไม่ลืมเค้า

E : …

ประโยคสั้นๆขอบคุณนะที่ไม่ลืมเค้าทำให้รู้สึกว่า ทุกคนไม่ว่าอายุเท่าไหร่ เพศไหน นิสัยใจคอยังไง ก็ล้วนแต่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม ต้องการมีตัวตนทั้งนั้น และทำให้แอดนึกถึงคำพูดของน้องๆ ตอนไปทำกิจกรรมไม่รังแกกัน ที่มาบอกเล่าว่าไม่อยากไปโรงเรียนเลย” “รู้สึกแย่มาก” “อยากหายไปเลยเพราะ เพื่อนๆ ไม่คุยด้วย ไม่ให้เข้ากลุ่ม ไม่ชวนกินข้าว ไม่เรียกตอนไปไหนกัน บราๆ บางคนเลือกจะบอกครูว่าขอทำงานคนเดียว บางคนเลือกร้องไห้คนเดียว บางคนเลือกจะไม่เป็นตัวของตัวเอง เป็นเบ๊ เพื่อให้ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม/แก๊งบางคนเลือกทำสิ่งที่ไม่คาดคิดหรือโทษตัวเองจนป่วยเป็นซึมเศร้าแต่น้อยคนที่เลือกจะบอกความรู้สึกของตัวเองให้อีกฝ่ายรู้และมองหาที่มาของสิ่งเหล่านี้

การถูกลืมจึงเป็นอะไรที่น่ากลัวสร้างความเจ็บปวดมากมายเกินกว่าที่คนทำจะคาดคิดทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจก็ตาม

ผมไม่ต้องการอะไรครับ แค่อย่าลืมผมก็พอ (คำพูดของน้องคนหนึ่งที่ถูกเพื่อนไม่ให้เข้ากลุ่มซ้ำๆ)

คุณกำลังลืมใครบางคนหรือเปล่า?